Taniec na śmierć i życie

Ciało tancerza napięte jak drżąca struna opowiada historie miłości, radości, smutku i pożądania. A każde z tych uczuć jest tak głębokie, jak studnia życia. Flamenco to taniec, wobec którego nie można pozostać obojętnym. Popisy mistrzowskie zdają się być improwizacją, w której spleciono skrajne, czyste emocje. Z drugiej strony każdy kto miał przyjemność uczestniczyć w hiszpańskiej fieście flamenco musiał zapamiętać, że wspólny taniec i śpiew jest świętem radości życia i wspólnej zabawy.

Taniec żywiołów

Flamenco jako jedyny chyba taniec potrafi oddać wszystkie kolory ludzkiej duszy, nie próbując ich wcale ze sobą godzić. Sztuka, w której buzują obok siebie ogień i woda, tak jak od wieków egzystowali na Półwyspie Iberyjskim Cyganie, Maurowie i Żydzi. W poszczególnych elementach i figurach znajdziemy źródła tradycji orientu, judaizmu, Hellady i chrześcijaństwa. Ruchy ramion, dłoni i palców oraz używanie nóg jako instrumentu perkusyjnego pochodzą z tańca hinduskiego. Oryginalne łuki melodyczne i splątane melodie to melanż m.in. średniowiecznego chorału gregoriańskiego i ekspresji andaluzyjskich Cyganów. Sięgając do tekstów znajdziemy pieśni poświęcone wierze, miłości czy samotności, ale również piosenki zalotne i frywolne.

Szkoła mistrzów

Narodzin tańca należy zapewne szukać w życiu ubogich, którzy nie mieli żadnych instrumentów muzycznych. Melodie były tworzone ze stukania obcasami, pstrykania palcami, klaskania, uderzania w bębny, pobrzękiwania żelaza itd.  Pierwsze rytmy flamenco opierały się na pieśniach religijnych, narodowych piosenkach, krzykach handlarzy czy serenadach ulicznych łotrów, modlących się, zakochanych i skazańców. 

Obecna forma flamenco ukształtowała się w XIX i XX wieku dzięki wspaniałym artystom występującym w cafe cantates w Sevilli, Madrycie i Barcelonie. Miasta te do dziś są niekwestionowanymi światowymi stolicami flamenco, szczycąc się najlepszymi szkołami tańca. Saida jest uczennicą słynnej madryckiej "Amor de dios".

Szkoliła się m.in. pod okiem wybitnych hiszpańskich tancerzy: Merche Esmeralda, Paco Romero, Belen Maya.

Flamenco podbiło serca ludzi na całym świecie, wykraczając daleko poza tzw. taniec regionalny. Jego siła tkwi w niesłychanej różnorodności, która pozwala każdemu wyrazić swój temperament. Flamenco nie należy do najłatwiejszych tańców, a prawidłowe opanowanie jego elementów wymaga ćwiczeń pod okiem dobrego instruktora. Wszelki trud wynagradza jednak pierwsze poczucie emocji płynących wraz z muzyką przez nasze ciało i duszę.